Cztery mecze. Pięć dni i pozamiatane. Szkoda tego turnieju, bo miał on swój charakter.

Były historie: walecznych Iranu i Maroka, bezradnych Niemców, horrory Hiszpanów i Portugalii oraz Argentyny i Francji, znakomitej Belgii z Brazylią. Skecze w wykonaniu Polaków w meczach z Senegalem i Japonią, klaunady Neymara. Dogrywka Rosjan i Chorwatów. W efekcie mamy w półfinale cztery drużyny z Europy, ale nie są to ani Niemcy, ani Hiszpania, ani Włochy albo Portugalia czy Holandia. Fajny turniej.

***

Dziś podpowiada nie lada fachowiec. Ja muszę się przyznać, że raczej kibicuję poszczególnym zawodnikom niż całym drużynom. Wiadomo, że na hasło Promień, Orlęta czy Jagiellonia serducho trochę przyśpiesza, ale historie opowiada się raczej o piłkarzach. W Radzyniu chodziłem tak „na Pliszkę”, „na Stężiego”, „na Adisona” ale też – tu się wielu zdziwi - „na Lesia”. Marek Leszkiewicz to bowiem oddzielne zjawisko. Facet nie ma może smykały Zmorzyńskiego, finezji Borysiuka, regularności Stężały czy talentu do wywoływania emocji Kota. Natomiast nikt tak bardzo nie odpowiada cechom całych Orląt: mieszka przez płot ze stadionem, żyjący klubem. Był moment, że wszyscy postawili już na nim krzyżyk, katował się w rezerwach a potem, dość niespodziewanie, już koło 30-ki, wrócił do poważnego grania i w kilku meczach w trudnych chwilach to Lesio właśnie pchał kolegów do przodu. Obecnie twierdzi, że już w piłkę nie zagra, ale jakoś mu nie wierzę. A przynajmniej nie chcę wierzyć, bo to jeszcze żywy jegomość. W jego ocenach piłkarskich kilka razy się z nim grubo nie zgadzalem, ale częściej – przyznaję bez bicia – to Marek miał rację.

No to niech Marek typuje półfinał:

Najlepszym piłkarzem Twoim zdaniem jest... - Chwila namysłu, w pierwszym odruchu chciałem powiedzieć, że Mbappe, ale jednak po namyśle Kevin de Bruyne.

A co Cię najbardziej zaskoczyło? - Sportowo nic, ale proszę zobaczyć: przez cały turniej nie widziałem odpalonych rac. Jednak Włodek Putin czuwa...

To niech Zbyszek też typuje:

Francja – Belgia 1:2. W dogrywce. Belgowie urwali się cudem ze stryczka Japonii, ograli Brazylię. Na mecz Francją wyjdą emocjonalnie napakowani jak kabanos. Oni mogą, Francja musi. A to przeszkadza.

Michał:

Francja - Belgia 2:1. Szykuje się świetne spotkanie. Wyrównane formacje, zbilansowana drużyna po stronie Francji kontra ogromna siła w ofensywie i błyskawiczne kontry Belgów. Trudno cokolwiek przewidzieć, ale stawiam na doświadczenie Francuzów. Po bardzo wyrównanym spotkaniu minimalne zwycięstwo "Trojkolorowych".

Życie na rosyjskim blokowisku

Jak wyglądają wszystkie rosyjskie miasta, poza niewielkimi zabytkowymi centrami w niektórych z nich? Najkrócej mówiąc, tak samo. Niekończące się osiedla bloków z wielkiej płyty, zwane (zwłaszcza te na obrzeżach) spalnymi rajonami - "sypialniami". Skąd ta monotonia architektury? Z forsownego uprzemysłowienia w czasach sowieckich. Od lat 20. postawiono na szybkie zbudowanie przemysłowej potęgi, a zatem potrzebne były ręce do pracy. Ręce przeważnie ze wsi i małych miast, co oznaczało gwałtowny napływ ludzi do metropolii. To z kolei musiało oznaczać szybkie budowanie mieszkań według jednego, przemysłowego wręcz wzoru.

Osiedla w Rosji dzielą się generalnie na dwa rodzaje - starsze "chruszczowki" (niskie bloki budowane w czasach Chruszczowa, czyli na przełomie lat 50. i 60.) i wysokie wieżowce z lat 70. i 80. Cechy charakterystyczne? Wszechobecne zabudowane balkony. Nie wierzcie, gdy ktoś wam mówi, że symbolem Rosji jest matrioszka, niedźwiedź czy wódka. Nam podróż do tego kraju kojarzy się głównie z oglądaniem wszechobecnych zabudowanych balkonów. Inne cechy? Drzewa i wszelkie możliwe krzewy rosnące właściwie tuż pod oknami. Co jeszcze? Nieśmiertelne "ozdoby ogródkowe" w postaci opon, spotykane od Brześcia po Władywostok. 

Na takich osiedlach "panelek" (budownictwa z wielkiej płyty) mieszkają ludzie ze wszystkich warstw społecznych. Najbardziej charakterystycznymi, mitycznymi w niektórych środowiskach postaciami są jednak gopnicy, czyli rosyjski odpowiednik polskich dresiarzy. Nazwa pochodzi od petersburskiego GOP (gorodskogo obszczeżitija prolietariata), czyli przytułku dla sierot zbudowanego tuż po rewolucji październikowej. Współcześnie gopnik to dziarski młodzieniec w ortalionie i nieodłącznej gopnickiej czapeczce. Właśnie z tej "kultury" wziął się słynny "słowiański przykuc", który gopnicy podpatrzyli u imigrantów z Kaukazu i Azji Centralnej. Legendy krążą też o gopnikach z Petersburga, a właściwie słynnego blokowiska Kupczino na południu miasta. Według obiegowej opinii, mają oni być kulturalniejsi, niż ci z innych miast. Nawet wykonując tzw. gop-stop, czyli zwyczajny napad.

 - U pana jest z czego zadzwonić? - pyta gopnik z Kupczino swoją ofiarę.

- Nie.

- A jeśli u pana znajdę? - odpowiada młodzieniec...

 To tyle tytułem anegdot. Prawda jest natomiast taka, że na osiedlach "panelek" nie jest ani bardziej niebezpiecznie, ani lepiej czy gorzej, niż w podobnych miejscach w Polsce. Klimaty podobne, tylko architektura nieco odmienna.

Zawodem-instytucją w klasycznym spalnym rajonie (zwłaszcza starszego typu, z podwórkami) jest dwornik, czyli uliczny sprzątający. To zazwyczaj imigrant z Uzbekistanu czy Tadżykistanu, starający się utrzymywać otoczenie we względnym porządku. Mało ważne? Ani trochę. Przekazy finansowe, wysyłane do ojczyzny z Rosji przez takich dworników czy pracowników budów, to blisko 50% PKB Tadżykistanu...

Rosyjskie osiedla bloków to także matecznik kibiców piłkarskich i raperów. Nierzadko udaje się połączyć jedno z drugim. Udowadniają to np. kibice Spartaka Moskwa.