Od niedzieli (05.02) w kościele pw. Świętej Trójcy w Radzyniu Podlaskim przebywały relikwie błogosławionej Anieli Salawy, patronki Franciszkańskiego Zakonu Świeckich.

Wierni mieli możliwość przez cały tydzień czuwać i modlić się przy relikwiach błogosławionej. Również grupy modlitewne działające przy parafii prowadziły czuwania, modląc się wspólnie przed każdą Mszą Świętą. W niedzielny wieczór (12.02) tuż po Eucharystii, relikwie zostały uroczyście pożegnane przez wiernych i przekazane do Międzyrzeca Podlaskiego.

{xtypo_info}Błogosławiona Aniela Salawa, najmłodsza z dziesięciorga dzieci Bartłomieja i Ewy Salawów, urodziła się 9 września 1881 roku. Wielodzietna rodzina, mimo posiadania gospodarstwa i zarobków z kowalstwa, prowadziła życie bardzo skromne, często na granicy skrajnego ubóstwa. Nigdy jednak nie zabrakło im wiary i pobożności. Rodzinnym zwyczajem było wspólne śpiewanie pieśni religijnych, czytanie nabożnych książek, uczestnictwo w modlitwach i nabożeństwach. Gdy ukończyła 16 lat, rodzice postanowili wydać ją za mąż, jednak Aniela sprzeciwiła się ich zamiarom, w czym poparły ją starsze siostry, pracujące w Krakowie jako służące sprowadzając ją do siebie i wyszukując pracę. Po przyjeździe do Krakowa, Aniela przeżyła kryzys wiary. Zaczęła stroić się i bywać na zabawach. Śmierć siostry zmusiła jednak Anielę do refleksji nad swoim postępowaniem. Ostateczny przełom nastąpił w momencie, gdy tańcząca na weselu Aniela ujrzała postać Chrystusa wyrzucającego jej, że woli rozrywkę od Niego. Dziewczyna zmieszała się bardzo, opuściła zabawę i pobiegła do kościoła. W wieku osiemnastu lat złożyła śluby czystości, uczestniczyła w codziennej Mszy Świętej. Przez jakiś czas Aniela nosiła się również z zamiarem wstąpienia do któregoś z klauzurowych klasztorów, jednak z powodu słabego zdrowia i braku wymaganego posagu odmówiono jej przyjęcia. Przynależność do Stowarzyszenia Sług Katolickich imienia Świętej Zyty, zajmującego się bezdomnymi dziewczętami, zastępowała Anieli wcześnie utracony dom rodzinny oraz rekompensowała brak własnego ogniska domowego. 15 maja 1912 roku rozpoczęła nowicjat Trzeciego Zakonu Św. Franciszka, zaś 6 sierpnia 1913 roku złożyła przysięgę tercjarską. Po wybuchu I wojny Aniela zaczęła posługiwać rannym żołnierzom, odwiedzając ich w lazaretach, przynosząc jedzenie i dobre słowo. Wytężona praca i mizerne odżywianie podkopały niezbyt silne zdrowie Anieli. Nasiliły się jej poprzednie dolegliwości, zachorowała też na żołądek i stwardnienie rozsiane. Ostatnie lata przeżyła w skrajnym ubóstwie, mieszkając w maleńkiej celce w suterenie. Opuszczona przez obawiających się zarażenia ludzi, coraz ciężej chora, do końca pozostała wierna miłości Jezusa. Po przyjęciu sakramentu chorych, zmarła 12 marca 1922 roku.{/xtypo_info}