W niedzielę po kościele poszliśmy na zapiekanki.

Bo do naszego miasteczka przyjechał w końcu długo oczekiwany, żółto-czarny food truck Spomleku. Tyle, że o tej porze jeszcze nie mogliśmy nic zamówić, bo było po dwunastej, a zapiekanki można było zjeść od 13 godziny. No i poszliśmy do domu. I tu zrobiliśmy błąd, bo… kiedy potem wybraliśmy się na spacer i odwiedziliśmy Plac Wolności, to przywitała nas wielka kolejka. Masa ludu chciała zakosztować tych słynnych już na całą Europę zapiekanek z naszym Radamerem. Przyjechali nawet z okolicznych, podradzyńskich miejscowości.

I czekaliśmy wszyscy tak cierpliwie, chociaż miałem wrażenie, że kolejka się wcale nie posuwa do przodu. Panie obok plotły warkoczyki na głowach dzieciaków, dzieciaki malowały jedna strona po drugiej w książeczkach z krowami, a my nic…. Staliśmy i staliśmy w tym samym miejscu, depcząc odciśnięte w bruku dłonie podróżników. A tam, w tej serowej budce uwijali się cały czas. Tylko tak jakby w miejscu… Dlaczego? A no dlatego, że tam z przodu zamawiali hurtem te zapiekanki. A to 18 sztuk, co było chyba rekordem, a to po 10, 12 – to chyba już był standard. Zaciekawiony chodziłem wzdłuż kolejki gadając ze znajomymi – bo to przecież kolejna okazja do spotkania i porozmawiania. Fajnie spędzone popołudnie i takie zupełnie inne. Czy zjadłem w końcu? No nie. Daliśmy za wygraną, ale wiem, że ci, którzy czekali, zapiekanki dostali. I podobno były pyszne. Może następnym razem się uda.