W niedzielę (28.10) o godzinie 10.00 w Czemiernikach wszyscy wierni zebrali się w kościele pw. Stanisława, aby uczcić 400 – lecie swojej świątyni.

Na uroczystości oprócz metropolity lubelskiego ks. abpa Stanisława Budzika, przybyli także księża pracujący bądź pochodzący z czemiernickiej parafii.

- Oto dzisiaj, po 400 latach stajemy w tym Świętym Przybytku, aby dziękować Bogu za ogrom historii i wypraszać błogosławieństwo na czas, który jest przed nami. Pokolenie praojców jak i nasze, w tej świątyni doznawało schronienia, uciszenia i miłości. Pozwala nam ona przezwyciężyć wszelkie cierpienia, obmyć sumienia, zapomnieć złość i nienawiść, dostąpić miłosierdzia oraz nauki i spożyć pokarm duchowy. Dla wielu z nas coś się w tej świątyni zaczyna, dla innych kończy. Moi drodzy, bądźcie dumni z tej świątyni i ze wszystkiego co się w niej dokonywało ku zbawieniu – mówił podczas obchodów 400-lecia parafii pw. św. Stanisława w Czemiernikach, ks. prałat Józef Chorębała, proboszcz.

Przed rozpoczęciem mszy, wierni mogli wysłuchać krótkiej historii parafii i świątyni oraz fragmentu „Te deum" Stanisława Grochowskiego. Następnie miejscowy chór odśpiewał hymn z Godziny Czytań, po czym arcybiskup Stanisław Budzik przybyły na uroczystości, rozpoczął Eucharystię. Podczas homilii mówił on jak ważną rolę w życiu człowieka pełni kościół. - Dziękujmy za ten kościół, za cztery wieki istnienia tej świątyni, którą Bóg wziął w posiadanie. Wziął w posiadanie dom, który został zbudowany ludzką ręką ku Jego chwale i którego fundamenty składają się z was - żywych kamieni – mówił metropolita lubelski.

Początki parafii sięgają XIV wieku, lecz rok jej założenia nie jest do końca znany. Wiadomo natomiast, że parafia w Czemiernikach istniała już w roku 1325, kiedy to należała do biskupstwa krakowskiego, jednego z największych w tamtych czasach w Europie.
Ważny dla dziejów parafii staje się rok 1508, w którym Czemierniki wraz z przyległymi dobrami stają się własnością rodu Firlejów. W roku 1509 Mikołaj Firlej, Czemierniki jako swoją dziedziczną miejscowość przenosi na prawo magdeburskie. Także w XVI wieku Czemierniki stają się ośrodkiem bardziej intensywnej pracy duszpasterskiej poprzez utworzenie tzw. Mansjonarii. Na terenie archidiakonatu lubelskiego w XVI wieku było 6 mansjonarii w tym w Czemiernikach. W połowie XVI wieku parafia Czemierniki podzieliła los wielu parafii i dostała się pod wpływy kalwinizmu, za sprawą Jana Firleja, wojewody ruskiego. Jan zabrał ze świątyni w Czemiernikach srebra kościelne, wypędził plebana i mansjonarzy. Dopiero w roku 1569 na nowo kościół w Czemiernikach zaczął się odradzać.
Na początku wieku XVIII Czemierniki przechodzą na własność królewicza Jakuba Sobieskiego. W roku 1711 kościół parafialny zostaje dotknięty pożarem, który strawił dach świątyni, a także dzwonnicę. Naprawa szkód trwa do roku 1721, kiedy to ma miejsce kolejna wizytacja kanoniczna. Z protokołu po wizytacji wiadomo, że kościół w Czemiernikach posiada już sześć ołtarzy, a na środku kościoła stoi marmurowa chrzcielnica z drewniana pokrywą.
Koniec XVIII wieku Polska wchodzi w okres zaborów. Parafia Czemierniki po roku 1795 wchodzi w skład zaboru austriackiego, po 1809 roku jest w Księstwie Warszawskim, a po upadku Napoleona należy do obszaru Kongresówki, czyli formalnie jest pod wpływem caratu. Zmienia się także struktura administracji kościelnej. Do tej pory parafia Czemierniki należała do dekanatu parczewskiego, a obecnie znalazła się w dekanacie lubartowskim.
W roku 1813 kościół zostaje strawiony pożarem. Kościół pozbawiony zostaje dachu, zewnętrznych ozdób, organów, spaliły się także zabudowania plebani, organistówka, szkoła i szpital. Odbudowa była tym trudniejsza, że zaczęły się ostre represje cara. Do roku 1815 wykonany zostaje prowizoryczny remont kościoła i odbudowana zostaje plebania. W roku 1949 odbywa się pierwsza po wojnie wizytacja duszpasterska parafii Czemierniki. Stwierdza się w niej, że kościół jest w dobrym stanie, ale wymaga remontu. Prace remontowe wykonywane są sukcesywnie przez następne lata do roku 1958. Na początku lat 60–ych przeprowadzony zostaje remont organów. W roku 1965 gruntownie wyremontowany został cały kościół, a w latach 1975/76 pokrycie dachu zostało zmienione na blachę. (źródło: www.ekoczemierniki.w.interia.pl)